Імя класіка беларускай літаратуры гучыць з вуснаў экскурсаводаў Крыпты Храма-Помніка невідавочна – менавіта тут знаходзіцца зямля з магілы тэленавітага паэта. Такі знаёмы па творам і родны па духу і любові да Радзімы, і адначасова далекі для многіх жыхароў (нават города Мінска), негледзячы на тое, што нават у сталіцы знаходзіцца музей Максіма Багдановіча. Але мы лічым так – што чым бліжэй да нас, тым меньш цікава. А на самой справе мы і ўявіць сабе не можам, колькі мы губляем, калі так разважаем!
Чытаючы ўжо зараз творы таленавітага мастака слова, разумееш, што такое сапраўдная любоў да мовы і Радзімы, культуры. У галаве толькі адно – што я рабіў у школе? Чаму тады яго творы так не кранулі? Адказ мабыць даволі просты: у юнацтве неяк усё інакш – не ведаеш, ці не разумееш каштоўнасці кожнага дня жыцця. Багдановіч – яскравы таму прыклад! Калі ён зразумеў, што захварэў, нарадзіліся яго найлепшыя вершы, ён паспрабаваў напоўніць сваё жыццё сэнсам і захаваць пасля сябе найбагацейшы скарб – яго творы!
Даўно ўжо целам я хварэю,
І хвор душой,-
І толькі на цябе надзея,
Край родны мой!
Ў родным краю ёсць крыніца
Жывой вады.
Там толькі я змагу пазбыцца
Сваёй нуды!
Крыніца той самай жывой вады знаходзіцца недалёка ад Мінску – фальварак Ракуцёўшчына. Там і на самой справе ў паветры нейкі асабісты водар, які напаўняе цябе жаданнем размаўляць на роднай мове. Знаходзячыся сярод аматараў творчасці, якія душой і сэрцам адданыя роднай зямлі, спрабуеш сам, негледзячы на хваляванне, размаўляць - і нейкі цуд – словы льюцца як тая крынічка. Кожны год Літаратурны музей збірае таленавітых сыноў і дачок Бацькаўшчыны ў вёсцы Ракуцёўшчына, гэты год не выключэнне.
Пачынаеш разважаць, ён жа мог знайсці іншую добрую працу, каб зарабляць больш грошай, але вырашыў займацца менавіта гэтым, на самой справе вельмі па-хрысціянскі, творчасцю дзеля любові да роднага краю, жыхароў! Дзякуючы пераводам твораў паэта на іншыя мовы з прыгажосцю нашага краю, мілагучнасцю мовы змаглі пазнаёміцца і ў іншых краінах.
Тое, што зямля з магілы Максіма Багдановіча знаходзіцца ў Храме-Помніку невыпадкова, ён верыў у Бога і ў сваіх творах звяртаўся да неба, зорак:
Падымі ў гару сваё вока
І ты будзеш ізноў, як дзіця,
І адыдуць-адлынуць далёка
Ўсе трывогі зямнога жыцця!
Нагадаю, што вывучыў родную мову Максім Багдановіч, калі знаходзіўся вельмі далёка ад беларускай зямлі! Прыклад кожнаму з нас - знайсці ў сабе талент, каб зрабіць нешта неабходнае для свайго народа і дзяржавы! Тым самым праявіць дух сапраўднага хрысціяніна!
Мабыць, як падзяку мастаку слова за яго любоў да Радзімы, мы павінны ўсе разам маліць Бога каб здзеснілася апошняе жаданне Максіма Багдановіча і ягоны прах быў пахаваны на Радзіме!
Матусевіч Кацярына
